Suibokuga zmieniając się wciąż na przestrzeni wieków, ewoluując poprzez nowo powstające nurty, kierunki i szkoły – nadal niezmiennie wykorzystuje narzędzia podstawowe: czarny tusz i pędzel, papier ryżowy lub jedwab, wodę.

Pierwotnie technika ta emanowała silnym wpływem buddyzmu zen. Stosowano surowy minimalizm, niedopuszczający odcieni szarości. Z biegiem czasu jednak powstały nowe szkoły protestujące przeciwko zbytniej prostocie, wprowadzono zarówno gradację pośrednią jak również żywe kolory wprost.

Obecnie malarstwo to łączy w sobie wiele różnych technik nazywanych wspólną nazwą Suibokuga. W języku japońskim SUI oznacza wodę, BOKU / SUMI oznacza czarny tusz, GA / E to obraz. Dopuszcza się zarówno stosowanie kolorów, jak również zmianę sposobu prezentacji obrazu w kontekście kompozycji jin-yang. Niemniej jednak nadal użycie koloru sprawia jakoby wrażenie odejścia od głównego nurtu. Kolor jest stosowany rzadziej, raczej w wersji uproszczonej, pojedynczej – skontrowanej.